LA Central Art Gallery

gallery.exhibitions

Gipuzkoan

María Castillaren pintura tradizio argi eta ezagun batean kokatzen da, abangoardietatik berrinterpretatutako paisaiaren tradizioan, baina jarrera pertsonal batetik egiten du, hitzez hitzekotasuna eta nostalgia saihestuz. Bere lanak ez du natura deskribatzen: berreraiki egiten du. Bere obraren hari gidaria pertzepzioaren eta egituraren arteko sintesia da. Artistak paisaia hartzen du abiapuntu gisa, Gipuzkoako mendiak eta itsasoaren presentzia etengabea, esperientzia sentsorial moduan. Hala ere, paisaia hori garbiketa formaleko prozesu baten mende jartzen du, hizkuntza kubistekin lotura argia duen prozesu baten bidez. Planoaren zatiketak, eremu kromatikoen gainjartzeak eta bolumenen sinplifikazioak espazialtasun eraikia sortzen dute, ez naturalista. Hala ere, kubismo analitikoan ez bezala, Castillak ez du errealitatea desegiten, baizik eta emozioaren ikuspegitik berrantolatzen du. Puntu horretan agertzen da bere pinturaren dimentsio espresionista. Koloreak ez du elementu deskribatzaile gisa funtzionatzen, egiturazko eta afektibozko eragile gisa baizik. Berde azidoek, urdin aseek eta gama hautsiek obraren barne-erritmoa protagonizatzen eta egituratzen dute, perspektiba tradizionala ordezkatzen duten tentsioak eta orekak sortuz. Paisaiak leku izateari uzten dio, eta egoera bihurtzen da. Esanguratsua da geometria ez dela sistema zurrun gisa inposatzen, tresna malgu gisa baizik. Formek, sintetizatuta egon arren, dardara organiko bat gordetzen dute, hotz konstruktiboa saihesten duena. Bere pinturan etengabeko negoziazio bat dago ordenaren eta jariotasunaren artean, ikasitakoaren eta bizitakoaren artean, hau da, artearen historiari lotutako bere oinarri teorikoaren eta esperientzia pertsonalaren artean. Bere itsas eszenetan, argia plano zabaletan disolbatzen da, zenbait soluzio postinpresionista gogoraraziz. Barrualdeko paisaietan, berriz, egitura zatikatuago bihurtzen da, ia tektonikoa. Bi kasuetan, emaitza kontenplazioaren eta eraikuntza intelektualaren artean kulunkatzen den pintura da. María Castillak ez du euskal paisaia margotzen: bere hizkuntza propio batera itzultzen du, non kolorea protagonista absolutua den eta forma, berriz, bitarteko bat. Bere obrak tradizioaz jabetuta dagoen artista bat erakusten du, baina hari men egiten ez diona; erreferentzia historikoak praktika piktoriko koherente batean integratzeko gai den artista bat, non natura, batez ere, pintura bera pentsatzeko aitzakia den.